Mum ışığı Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Zamanında en çok ışık saçan sendin,
Gölgende ne akşamlar geçti…
Ellerimizi bile ısıttığın zamanlar vardı.
Geceleri ellerimizde dışarı çıkarken
Sen vardın, mum ışığı…

Ben seni hiç unutmadım.

Şimdi ise
Sadece romantik akşamlardasın;
Bir özür dilenirken,
Ya da âşıklar hazırlanırken
Sessizce hatırlatıyorsun kendini…

Mum ışığı…
Artık her rengin var,
Tıpkı bizler gibi.

Ama senin tek farkın;
Hâlâ aynı oluşun…
Hiç değişmedin.

Bizler ise çok değiştik,
Her zerremiz başka biri oldu.
Senin gibi saf kalamadık.

İçimiz de dışımız da farklı artık.
Ve biz,
Senin gibi yanarken değil;
Yaşarken eriyoruz…