Mezar taşı Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Bir gece sustum içimde kopan fırtınalara
Geceyi omzuna almış bir kadın gibiydi yalnızlık,
Sessizdi…
Ama sustukça büyüyordu içimdeki çığlık.
Bir kırık aynaya baktım bu sabah,
Yüzüm değil, yıllarım parçalanmıştı.
Her çatlağında ayrı bir vedanın izi,
Her köşesinde yarım kalmış bir “kal” saklıydı.
Rüzgâr geçti penceremden ağır ağır,
Eski bir şarkıyı taşıyordu belli ki.
Bir yerlerde hâlâ beni anan biri vardır diye
Kalbim kendini kandırıyordu ince ince.
Oysa bazı insanlar
Yağmur gibi girer ömre;
Toprağı kokutur önce,
Sonra sel olup götürür bütün baharı.
Ben seni severken
Bir şairin son mısrası gibiydim;
Bitince herkes sustu,
Bir tek acım alkışlandı içimde.
Şimdi geceler uzun,
Yıldızlar kırgın bana.
Göğe her baktığımda
Kaybettiğim dualar düşüyor avuçlarıma.
Ve anladım…
Bazı aşklar mezar taşı taşımaz,
İnsan yaşarken de gömülür bazen
Kendi kalbinin tam ortasına.