Adına mumlar yaktım

Senin adın değince geceye,
Ay bile kendini susturuyor sevgilim.
Çünkü bazı güzellikler anlatılmaz;
İnsan yalnızca içine gömer onları,
Bir ömür kanaya kanaya taşır.
Ben seni öyle bir yerde sevdim ki…
Ne aklım yetişebildi oraya
Ne de dünya.
Kalbimin en kuytu mahzeninde
Adına mumlar yaktım geceler boyu.
Gözlerin…
Eski bir şiirin unutulmuş mısrası gibi;
Okudukça insanın içini
Derin bir hüzünle güzelleştiriyor.
Sen konuşunca
Sanki bütün harfler secde ediyor sesine.
Ve ben,
Bir kelimenin bile dokunamadığı yerde
Sana susarak âşık oluyorum.
Saçlarının gölgesinde dinleniyor içimdeki fırtına,
Ellerin değince
Kırılmış bütün mevsimlerim filiz veriyor yeniden.
Sen bana biraz bahar,
Biraz keder,
Biraz da imkânsızlık gibi geliyorsun.
Bilirsin…
Bazı aşklar vardır;
Ne vuslata benzer
Ne vedaya.
İnsan sevdiğine kavuşamaz belki
Ama onu içinde büyütmekten de vazgeçemez.
İşte ben seni
Tam böyle seviyorum;
Bir şairin Tanrı’ya ettiği son dua gibi,
Titreyerek…
Ve sonsuzluğa inanarak.