Kül olan kalbin türküsü

Ben seni sevmeyi, Bir ömür taşınacak yük sandım. Meğer sen, İlk fırtınada bırakılacak Bir gölgeymişsin.

Adını her gece Yıldızlara emanet ettim. Sabah olunca Gökyüzü sustu, Ben sustum.

Sen giderken Kapılar değil, İçimdeki bütün mevsimler kapandı. Çiçekler açmayı unuttu, Kuşlar yolunu, Ben ise Kendimi...

Şimdi dönsen ne olur? Kül yeniden ateş olur mu? Kırılan bir ömür, Eskisi gibi güler mi?

Ben artık seni değil, Benden çaldığın yılları özlüyorum. Çünkü insan, Sevdiğine değil, Kaybettiği kendine ağlıyormuş.

Ve bir gün, Adını son kez rüzgâra bırakacağım. Ne bir beddua, Ne bir sitem... Sadece sessizce diyeceğim:
"Bir zamanlar Kalbimin tamamıydın. Şimdi ise, Hatırlamak bile Yoruyor beni..."