Sen o şehri hiç görmedin

Kalbim şehir oldu, sen bütün sokakları kaybettin.
Ben bütün kapılarımı sana açmışken, sen o kapıların hepsini tek tek yok ettin.
Ben yine de bekledim…
Yıkıntıların arasında bir ihtimal gibi durdum,
Belki dönersin diye,
Belki adımı hatırlarsın diye.
Ama sen,
en çok “biz” dediğim yerde sustun,
en çok “kal” dediğim anda gittin.
Şimdi içimde sessiz bir gece var,
ışıkları sönmüş bir şehir gibi…
Sokaklarımda adın yankılanıyor hâlâ,
ama sen o yankıyı bile duymuyorsun.
Ben kapıları kapatmadım,
sadece artık kimseyi içeri almamayı öğreniyorum.
Çünkü bazı gidişler insanı terk etmek değil…
insanın içini boşaltmakmış.
Ve ben artık anlıyorum:
Sen o şehrin içinde kaybolmadın…
sen o şehri hiç görmedin.