Sessiz gelen aşk Şiiri - Evren Elvin Kös ...

Sessiz gelen aşktın sen...
İçime işledikçe
Feryadımı bile sana duyuramadığım,
Adını her gece sustuğum dualara sakladığım.
Bir kilimin ince ince dokunduğu gibi
İşledin ömrüme.
Her ilmikte biraz hasret,
Her düğümünde biraz umut bıraktın.
Zaman geçti...
Renkler soldu,
İpler yıprandı,
Ama seni attıramadım yüreğimden.
Eskimiş bir hatıra değildin sen;
Eskidikçe kıymeti artan,
Kokusu yıllara meydan okuyan
Bir emanet oldun.
Seni sevmek;
Kışın ortasında açan tek çiçeği korumaya benziyordu.
Üşüyordum,
Yine de dallarını kırmaya kıyamıyordum.
Bir evin en sessiz odasında
Duvara asılmış eski bir saat gibiydin.
Kimse sesini duymuyordu,
Ama benim zamanım
Hep sende duruyordu.
Ne zaman gözlerimi kapatsam
Adın usulca geçiyordu içimden.
Rüzgâr bile senden bahsederken utanıyor,
Gece bile karanlığını sana emanet ediyordu.
Beni en çok sen değil,
Sana söyleyemediklerim yordu.
İçimde büyüyen cümleler
Boğazıma düğümlenip kaldı.
Ben sustukça
Acım konuştu.
Belki bir gün
Bir yağmur damlası düşer avuçlarına.
İşte o an anlarsın;
Yıllarca sakladığım gözyaşlarımdan
Bir tanesi sana ulaşmıştır.
Sessiz geldin...
Ama ardında
Çığlık çığlığa suskunluklar bıraktın.
Ve ben hâlâ
Ömrümün en güzel yerinde
Adını sessizce sevmeye devam ediyorum.