Sustum Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Bir gece sustum içimde kopan fırtınalara
Kimse duymadı sessizliğimin çığlıklarını
Gözlerimde büyüttüğüm bütün yaralar
Bir “iyi misin?” cümlesine muhtaç kaldı

Ben en çok da
Kalabalıkların ortasında yalnız üşüdüm
Birinin omzuna baş koyup
Dünya dursun istedim

Ama insanlar…
Sevmeyi bile yarım öğrenmişler
Sarılırken kırıyor
Bakarken bile terk ediyorlar

Şimdi içimde küle dönmüş anılarla
Geceye adını fısıldıyorum
Sen bilmiyorsun…
Ben seni unutmak için değil
Kaybetmemek için sustum.