Söz vermiştin Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Bir tenin vardı,Bir de gözlerin.

Bir yakan olurdu tenimi,Bir de kör eden gözlerimi.

Tenim buz gibi, nasıl üşüyorum bir bilsen...Gözlerim kan çanağı.

Nerede bitmeyen geceler?Nerede sabahı beklediğimiz saatler?

Öyle özledim ki, gözlerimi açar açmaz karşımda bana bakan o şahin gözlerini...Öyle özledim ki, yüzüme dokunup, "Günaydın kadınım." deyişini.

Neden?Neden gittin?

Hani bensiz yapamazdın?Bensiz, yağan yağmurdan sonraki toprak kokusunu dahi koklayamazdın.

Ne çok severdik yağan yağmurdan sonra o kokuyu...Ne çok severdik sarılarak, gökyüzünün bile görünmediği, bardak bardak yağan yağmurda yürümeyi; deli gibi bağıra çağıra dans edip gülmeyi.

Rüzgârda savrulan saçlarımı,Yağmurda ıslanan kirpiklerimi,Deniz gözlerimi ne çok severdin...

Ama gittin.

Söz vermiştin."Bensiz ölmek yok." demiştin.

Ben çok üşüyorum; tenin yok.Gözlerim kan çanağı, gözlerin yok.

Yağmur da yağmıyor.Toprak kokusu yok.

Rüzgâr yok, saçlarım hiç savrulmuyor.Kirpiklerim ıslanmıyor.

Sen yoksun...

Ömrümün son demi...

Al beni.Yalvarırım, al beni.