Eksilen Şehir Şiiri - Mustafa Alp

senden sonra
avuç içimde bir şehir büyüdü,
sokakları dar,
çıkmazları sana çıkan.

bir çocuk geçti içimden,
elinde kırmızı bir balon.
patladı.
o gün anladım
gökyüzü de kırılabiliyormuş.

senden sonra
ne kırılmadık bir yerim kaldı
ne de yüzümde dinen bir ıslaklık.
ben yağmuru anlatırken
aslında seni sakladım.

bir istasyonda bekledim,
adı konmamış bir vedanın peronunda.
saatler geç kaldı
ben değil.
çünkü insan,
gelmeyecek olana erken varır.

aynalar sustu benden yana,
her sabah başka bir yabancı baktı yüzüme.
bir fincan çayın buharında
gülüşünü aradım
çay soğudu,
içim hala sıcaktı.

bir çocuk sordu
neden ağlıyorsun?
gözüm kaçtı dedim.
oysa kalbim
sende kalmıştı.

senden sonra
mesafeyi öğrendim
kilometre değil,
unutamamakmış.

şimdi
ellerimde eksilen bir şehrin haritası
yolları sana çıkıyor
ama sen
hiçbir yerde değilsin.

ve ben hala
bir balon sesiyle irkilen o çocuğum.
çünkü bazı sesler
büyütmez insanı,
eksiltir.

senden sonra
ne kırılmadık bir yerim kaldı
ne de yüzümde dinen bir ıslaklık.

ama bil,
bir şiirin en sessiz yerinde
yeniden bulacağım seni.
çünkü bazı insanlar
gitmez.
sadece hatıraların içine saklanır.