Eksilerek Beklemek Şiiri - Mustafa Alp

gitmesine engel olamadım,
çünkü bazı gidişler
kapıyı çarparak değil,
içimizden bir şeyleri alıp
sessizce gider.

ben o gün
bir şehri değil,
bir ömrü uğurladım sanki.

ve şimdi
her sabah aynı yerden başlıyorum sana,
bir bardak çayın buharında,
perdeden sızan ışıkta,
sokağın en tanıdık köşesinde
adını arıyorum.

bilirsin,
beklemek bazen bir insanın
kendi kendini yavaşça eksiltmesidir.

ben eksildim
önce sesim gitti,
sonra gülüşüm,
en son da belki gelir dediğim
o küçük umut kaldı içimde.

onu da her gün biraz daha tüketiyorum.

şimdi bir şehirdeyim
ama hiçbir yere varmıyor yollar,
çünkü sen yoksun
ve insan,
varacağı kişi yoksa
hiçbir yere varmış sayılmaz.

akşamları daha zor.
bir sandalye çekiyorum karşıma,
sen oturuyormuşsun gibi konuşuyorum
cümlelerim yarım,
cevapların hiç yok.

bir suskunluk büyüyor odamda,
adını koysam
sen çıkacaksın diye korkuyorum.

gitmesine engel olamamışım,
evet.
ama dönmesini beklemek
işte bu,
bir ömrü ağır ağır tüketen
en ince sızı.

kimse görmez bunu,
dışarıdan bakınca
sadece bir adamdır yürüyen,
oysa içimde
her adımda biraz daha çöken
koca bir hayat var.

ve ben,
her gece kendime şunu fısıldıyorum.
belki yarın.

ama yarınlar
senin gelmediğin her gün
biraz daha uzaklaşıyor benden.

şimdi anlıyorum,
insan en çok
gelmeyeceğini bildiği birini beklerken
tükenir.

ve ben
tükeniyorum
senin hiç gelmeyeceğin
o kapının önünde.

✍️