Eksilerek Büyümek Şiiri - Mustafa Alp

bazı şeyler varmış meğer,
insanın ne kadar isterse istesin yerinden oynatamadığı.

bir kapıyı yıllarca çalarsın,
açılmaz.
bir insanı yıllarca beklersin,
gelmez.
bir yarayı yıllarca saklarsın,
geçmez.

sonra bir gün,
sabah çayının buharında,
akşamın sessizliğinde
ya da kalabalığın ortasında yapayalnız
kaldığında anlarsın.

hayat,
her isteğini yerine getiren bir anne değilmiş.

ben de geç öğrendim bunu.
önceleri her şeyi düzeltebileceğime inanırdım.
kırılanı yapıştırır,
gideni geri getirir,
susana bir kelime,
yorguna bir umut bulurum sanırdım.

meğer bazı hikayeler,
yarım kalmak için yazılırmış.

bazı insanlar sadece bir mevsimlikmiş ömrümüzde. gelip içimizi çiçek bahçesine çevirir,
sonra bir sonbahar akşamı gibi çekip gidermiş.

ve sen,
elinde birkaç solmuş yaprakla kalakalırmışsın.

işte o günlerde çok kızdım hayata.

neden? dedim.
neden böyle oldu?
neden bunca emek,
bunca sevgi,
bunca bekleyiş?

cevap vermedi hayat.

hayat zaten cevap vermeyi sevmez.
sorularını cebine koyar insanın,
seneler sonra başka bir sokakta,
başka bir yağmurun altında çıkarır karşına.

o zaman anlarsın.

bazı şeyler değişmezmiş.
dünü değiştiremezsin.
gitmeyi seçeni durduramazsın.
seni sevmeyene sevgi öğretemezsin.
kaderin bazı satırlarını yeniden yazamazsın.

bunu öğrendiğim gün yenilmedim aslında.

sadece yoruldum.
sürekli duvara çarpan bir kuşun,
bir gün pencerenin kapalı olduğunu anlaması gibi.

pes etmek değildi bu.
pes etmek, umudu öldürmektir.
ben umudumu öldürmedim.
sadece yönünü değiştirdim.

artık açılmayacak kapılarda beklemiyorum. dönmeyecek ayak seslerini dinlemiyorum.
beni seçmeyen insanların peşinde ömrümü eksiltmiyorum.

çünkü insan,
bir yerden sonra kaybettiklerini değil,
kendini bulmak zorunda.

ve şimdi biri bana sorsa
nasıl bu kadar sakin kalabiliyorsun?

şunu söylerim

hayat bana her istediğimi vermedi.
ama her kaybın içinde bir ders bıraktı.

her ayrılığın içinde bir olgunluk.
her sessizliğin içinde kendimi duymayı öğretti.

bu yüzden artık
böyle olması gerekiyormuş demek ki diyorum.

kaderi alkışladığımdan değil.
savaşacak gücüm kalmadığından da değil.
sadece bazı şeylerin bizden büyük olduğunu anladığımdan.

ve insan, anladığı gün büyüyor.
ben de biraz büyüdüm galiba.

biraz eksilerek,
biraz kırılarak,
biraz ağlayarak
ama en çok da kabul ederek.

✍️