Eksikliğime Sevdim Seni Şiiri - Mustafa Alp

neyine vuruldum senin,
gözlerine mi desem
yok, öyle kolay değil bu iş,
herkes göz görür,
ben başka bir şey gördüm sende.

belki susuşuna.
hani konuşsan sıradanlaşacaktın da
sustum diye derin sandım seni,
belki de o derinlik benim uydurmamdı, kim bilir.

neyine vuruldum senin,
ellerine mi?
değdi mi hiç bana, hayır
ama sanki yıllardır avuç içimdeymiş gibi
tanıdık bir eksiklik bıraktın.

yürüyüşüne mi?
yok canım, yürümek dediğin
iki adım ileri gitmek işte,
ama sen giderken
bende kalan bir şeyler oldu,
onu hala toplayamadım.

belki de hiçbir yerine değil.
insan bazen
birine değil,
kendinde eksik olan bir şeye vurulur,
ben de öyle yaptım galiba.

sen tamamladın sandım,
oysa ben seni
eksikliğimin üstüne örttüm.

neyine vuruldum senin,
en çok buna takıldım.
ben seni severken
kendimi inandırıyordum,
senin buna hiç haberin yoktu.

bir çayın buharında bile seni aradım,
soğuyan bardaklar gibi
içimde biriken konuşmalar oldu,
hiçbiri sana ulaşmadı.

sana kızamadım mesela,
çünkü hiç biz olmadık ki
neyin hesabını sorayım.

şimdi soruyorum kendime
neyine vuruldum senin?

belki de
hiç var olmayan bir sen'e,
en çok da
benim hayal gücüme.

ve en kötüsü ne biliyor musun?
insan,
kendi uydurduğu birini
unutamıyor.