İçimde Eksilen Hayat

Bu sabah bir mesaj geldi…
Yarım kalmış bir yerden,
Kapanmış sandığım bir defterin arasından düştü sanki avuçlarıma.
“Bayramın kutlu olsun” yazıyordu sadece.
Ne eksik, ne fazla…
Ama bazı cümleler vardır ya,
İnsan okurken değil,
Okuduktan sonra sessizleşir.

Telefon elimde kaldı uzun süre.
Bir ekrana baktım,
Bir geçmişe…
Bir zamanlar uğruna geceleri sabahladığım,
Sesini duymak için bahaneler aradığım o insan,
Şimdi birkaç kelimenin içine sığmıştı.

Oysa benim bayramım sen varken güzeldi.
Şekerlerin tadı başka,
Sokakların ışığı başka,
Sabahların anlamı başkaydı.
Bir mesajınla yüzüm güler,
Bir “iyi ki varsın” deyişinle
Koskoca dünyaya kafa tutardım.

Şimdi ne dünya aynı,
Ne de ben eskisi gibiyim.
İnsan sevdiği gidince değişiyor.
Önce uykuları kaçıyor,
Sonra hevesleri eksiliyor.
Bir zaman sonra da
Kendi içinde sessiz birine dönüşüyor.

Herkes bayram sabahı sevdiklerine sarılırken
Ben yine eksik kaldım içimde.
Kalabalık sofralarda bile
Boş bir sandalye gibi hissettim kendimi.
Kimse anlamadı belki ama
Ben en çok yokluğunun sesini duydum bugün.

Mutlu muyum?
Bilmiyorum…
Mutsuz muyum?
Onu da bilmiyorum.
Çünkü bazı acılar ne tam üzer insanı,
Ne de bırakır yaşamayı.
Sadece içinin bir köşesine yerleşir
Ve ara sıra kendini hatırlatır.

Sen gittikten sonra
Çok şey değişti hayatımda.
Eskisi kadar uzun konuşmuyorum mesela.
Kahkahalarım yarım artık.
Birine bir şey anlatırken bile
İçimde başka bir şey düşünüyorum.
Çünkü insan,
Gerçekten sevdiği birini kaybedince
Bir daha tamamen dönemiyor eski haline.

Bazen gece olunca düşünüyorum…
Biz gerçekten bitti miydik?
Yoksa yarım kalan şeyler mi
Böyle yıllarca insanın peşinden geliyor?
Çünkü bazı insanlar gitse bile
Varlığını silip atamıyor insan.
Adını anmıyorsun belki ama
Kalbin hâlâ onu tanıyor.

Bugün gelen o mesaj
Belki sadece bir bayram tebriğiydi.
Ama benim içimde
Koca bir ömrü ayağa kaldırdı.
Birlikte kurduğumuz hayalleri,
Yarım kalan konuşmaları,
Susup da anlatamadığımız her şeyi
Tek tek çıkardı karşıma.

Ve anladım ki…
İnsan bazen birini unutmaz.
Sadece onsuz yaşamaya alışır.
Ama bazı günler vardır;
Bir şarkıda,
Bir sokakta,
Bir bayram sabahında
Her şey yeniden başlar içinde.

Şimdi herkes birbirine
Mutluluk diliyor.
Ben ise sadece huzur diliyorum kendime.
Çünkü yorgunum…
Kırgınlık taşımaktan,
Geçmişi susturmaya çalışmaktan,
“İyiyim” derken içten içe eksilmekten yoruldum.

Belki bir gün
Bu satırları okurken canım yanmayacak.
Belki bir gün
Adın geçtiğinde içim sessiz kalacak.
Ama bugün değil…
Çünkü bazı vedalar vardır,
Üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin
İnsanın içinde bayram sabahı gibi buruk kalır.

Ve sen…
Eğer bir gün gerçekten mutlu olursan,
Umarım benim sustuğum yerleri anlarsın.
Çünkü ben seni
Bir heves gibi değil,
Ömrümden bir parça gibi sevdim.
Bu yüzden gidişin
Bir ayrılık değil,
İçimde eksilen bir hayat oldu.