İçimdeki O Çocuk Şiiri - Şair Yazar Ali ...

Yolun başında mıyım,
Sonunda mı bilmiyorum.
Bir an geliyor son günüm gibi,
Bir an geliyor yeniden doğmuş gibi.
İçimde salıncak özlemi çeken bir çocuk var,
Rüzgâra karşı kahkahalar savuran,
Dizleri yaralı olsa da ağlamayan,
Bir umudu cebinde saklayan.

Bazen gökyüzüne bakıyorum uzun uzun,
Bulutlar bile yolunu biliyor da,
Ben kendi yolumu bulamıyorum sanki.
Bir yabancı gibi geçiyorum kendimden.
Ne kadar insan tanıdım bu hayatta;
Kimi omuz verdi, kimi yük oldu sırtıma.
Kimi bir yara açtı sessizce,
Kimi kapanmayan yaraların adı oldu.

Sevmeyi de öğrendim zamanla,
Kaybetmeyi de öğrendim.
Bir zamanlar adına dualar ettiğim insanlar,
Bugün içimde ince bir sızı olarak kaldı.
Çünkü bazı insanlar gider,
Ama hiç gitmez hayatından.
Bir şarkıda çıkar karşına,
Bir sokakta, bir kokuda, bir mevsimde.

Kimse bilmiyor aslında,
Kaç kez dağıldığımı gecelerin içinde.
Kaç kez tavana bakıp sabahladığımı,
Kaç kez kendi içimde kaybolduğumu.
Bazı acılar konuşulmaz çünkü,
Sadece taşınır ömür boyunca.
Sessizlik bazen en ağır yük olur,
İnsan onu da taşımayı öğrenir.

Ama hâlâ vazgeçmedim.
Çünkü içimde o çocuk yaşıyor hâlâ.
Salıncak kuruyor hayallerine,
Gökyüzünü avuçlarına sığdırmaya çalışıyor.
İnsan bin kere kırılsa da,
Bin kere düşse de yeniden kalkıyor.
Çünkü umut dediğin şey;
Hayatın yeniden başladığı yerdir.