Yüzüme kapandı, bütün sokaklar,
Sükuta büründü, sessiz dudaklar.
İçimde kurudu, yeşil yapraklar,
Baharı görmeden, kışa büründüm.
Suçum sevmek ise, boynum büküktür,
Gece karanlık ve sessiz,
Yıldızlar bana arkadaş.
Kaldım bu dünyada kimsiz,
Eğilir o dik mağrur baş.
Uyku tutmaz gözlerimi,
Buz kesilmiş sokaklarda,
Kaldık dipsiz tuzaklarda,
Çok aradık uzaklarda,
Bulamadık kendimizi.
Yüzler güler, için ağlar,
Bir deniz kenarı, ıssız, kimsesiz
Ben bu boş şehirde kalmıştım sensiz
Yaşamak zor gelir inan bedensiz
Nasıl da yaşarım zaten nefessiz
Muhtacım gözüne, tatlı sözüne
Yönümü kaybettim o son gidişle,
Yıldızlar kapandı benim bahtıma.
Yaralı bir kuşun o son sesiyle,
Kuruldun kalbimde viran tahtıma.
Pusulam bozuldu bulamam yolu,
Sessizce çekildin batan gün gibi,
Karanlık bir gece örttü yüzümü.
Denizler kurudu, göründü dibi,
Ayrılık ateşi yaktı özümü.
Ne bir söz söyledin, ne veda kıldın,
Yangınlar içinden, çıktım da geldim,
Kül oldum yeniden, yaktılar beni.
Her sahte gülüşü, ben gerçek bildim,
Uçurum ucundan, attılar beni.
Kanadım kırıktı, uçamadım ben,
Küllerin altında, saklanan közsün,
Okunan şiirde, en derin sözsün.
Ellere gülerken, bahar misali,
Bana kış getiren, manalı gözsün.
Ateşin ısıtmaz, dondurur beni,
Eriyor ömrümün kalan günleri,
Seninle geçen an saymak nafile.
Unuttum açtığın solgun gülleri,
Döndürdün kalbimi ıssız sahile.
Kum saati gibi döküldü zaman,
Madem benden gidecektin,
Beni böyle ezecektin,
Başka gönül sevecektin,
Neden bana umut verdin?
Şimdi bomboş kaldı eller,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!