Gözlerim yollarda sabah oluyor
Umutlarım bir bir heder oluyor
Gönlümde çiçekler açıp soluyor
Seni sevmek bana çile oluyor
Geceler şahidim yandım kül oldum
Gölgeler düşünce yorgun yüzüme,
Bir damla yaş düştü sönmüş közüme,
Kimseler bakmazken nemli gözüme,
Dinmeyen sancımı gecem avuttu.
Rüzgârlar susturdu bütün sesleri,
Gecenin koynunda ararken izi,
Yalnızlık amansız sarıyor bizi.
Ağlatır derinden bu sessiz sızı,
Zaman avucumdan kayıp gidiyor.
Kendimle ettiğim kavgalar bitti,
Gün ufukta biter, gölgeler uzar,
Rüzgâr penceremde ayrılık yazar,
İçimde kimsesiz bir mezar kazar,
Üstüme sessizce çöküyor zindan.
Yıldızlar şahittir döktüğüm yaşa,
Zaman bir rüzgârdır, savurur küle,
Ömür biter gider, düşeriz dile.
Ne yapsan nafile, çekilen çile;
Gidenler hiç dönmez, gelenler bilmez.
Bir hancı misali bekleriz handa,
Yolunu gözledim durdum,
Umutlara yuva kurdum,
Kendime hep seni sordum,
Gelsen de bir gelmesen de.
Yıllar ömrü biçip geçti,
Sözler yorulur bazen gerçeğin eşiğinde,
Bir aynanın sırrını silmektir inandırmak.
Şüphenin o keskin, o soğuk beşiğinde,
Üşüyen bir yüreği kanatarak sarmak.
Zorba bir dille değil, ruhla kazınır izi,
Sen,
İpini kendi kesen çıtalı bir uçurtma gibiydin.
Gökyüzümden süzülüp, meçhule gidişini izledim sadece...
Ne seni tutmaya gücüm yetti,
Ne de savrulduğun rüzgara boyun eğmeye.
Öyle bir gittin ki;
Esti deli rüzgar, çöle savruldum,
Ateşlere düştüm, yandım kavruldum,
Bir ela gözlüye candan vuruldum,
Düştüm yollarına, gittim de gittim.
Menzil uzak derler, dinlemez gönül,
Gönlümün içine dert olup aktın,
Beni gözyaşımla yalnız bıraktın,
En sonunda benim canımı yaktın,
Gittiysen bu masal kökünden bitsin.
Bir daha kapımı çalma boşuna,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!