Gün ufukta biter, gölgeler uzar,
Rüzgâr penceremde ayrılık yazar,
İçimde kimsesiz bir mezar kazar,
Üstüme sessizce çöküyor zindan.
Yıldızlar şahittir döktüğüm yaşa,
Vurur dertlerimi hep taştan taşa,
Düşerim amansız bir zor telaşa,
Geceden süzülüp başlıyor hicran.
Güneş doğsa bile aydınlık vermez,
Gönlümün kışına ilkbahar ermez,
Kimse şu içimde yananı görmez,
Güneşe karışıp tütüyor duman.
Sanmayın şafaklar bitirir derdi,
Karanlık saatler sırrını serdi,
Uykusuz nöbetler ne acı verdi,
Gün aydınlanırken ağlıyor zaman.
Kayıt Tarihi : 24.04.2026 00:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!