Ateşin mirası Şiiri - Kolfan Reis

İçimde bir ateş var, söndü sanıyorlar
Oysa ben o ateşi ciğerlerime çektim
Her nefeste kor oldu, her acıda alevlendi
Küllerimden doğdum, küllerimden korktum.
Dağlar eğildi önümde, rüzgârlar sustu
Karanlık yaklaştı, gözlerime baktı ve kaçtı
Yüreğimde saklı bir volkan uyanıyor
Adım attıkça yer titriyor, dünya anlıyor.
Ne zincir tutar beni, ne zaman durdurur
Ben doğanın öfkesi, kaderin isyanıyım
Yaralarım madalya, acılarım taç oldu
Başımı eğmedim, eğilmeyeceğim.
Bir gün mezarımın başında duranlara
Şunu söyleyin yeter:
“Burada yatan adam
Ateşi yuttu, fırtınayı kucakladı
Ve son nefesine kadar
Dimdik yandı.”