Babam Şiiri - Kolfan Reis

Elleri nasırlı, kalbi kadife gibi
Gözlerinde yılların yorgunluğu, sessiz bir çığlık
Her sabah erkenden kalkar, biz uyurken
Hayatın yükünü omuzlarında taşırdı babam.
Ne çok konuştu ne de derdini döktü
Sadece baktı, o bakış yeterdi anlamak için
Kırıldığında bile dimdik durdu
Düştüğümüzde yerden kaldıran o güçlü ellerdi.
Bir ağaç gibiydi; kökleri derin, dalları geniş
Biz gölgesinde büyüdük, o fırtınaya karşı
Saçlarına ak düşse de gözlerindeki ışık
Hâlâ en sıcak yuvaydı, en güvenli liman.
Babam…
Sözcükler yetmez tarif etmeye seni
Sen benim en büyük öğretmenim, en sessiz kahramanım
Gittiğin gün bile içimde yaşamaya devam edersin
Çünkü bazı insanlar ölmez, sadece uzaklaşır.