İçimdeki Ölü mevsim Şiiri - Kolfan Reis

Bir bahar daha öldü içimde, fark etmedin
Sen gideli ne çiçek açtı ne de kuş öttü
Yokluğun bir zehir gibi damarlarıma yayıldı
Her nefeste biraz daha karardı dünya, biraz daha öldüm.
Geceler uzuyor, uzadıkça beni yutuyor
Rüzgâr adını getiriyor, bıçak gibi saplanıyor
Karanlıkta resmini çiziyorum ellerim titreyerek
Parmaklarım boşluğa değince ruhum parçalanıyor.
Gündüzler yalan söylüyor, güneş sahte parlıyor
Sen yoksan aydınlık da bir işkence sadece
Yıldızları sayıyorum her gece, hepsi sana benziyor
Ama hiçbirisi senin kadar parlak, senin kadar uzak değil.
Sensiz geçen zaman bir kılıç gibi kesiyor beni
Dönersen gelirim deme, gelmesen de beklerim
Kalbim senin mezarın oldu, orda yaşıyorsun hâlâ
Her gece bir gözyaşı daha bırakıyorum, en derininden...