Fırtınanın evladı Şiiri - Kolfan Reis

Ben fırtınanın evladıyım, rüzgârda doğdum
Göğsümde yıldırımlar, damarlarımda sel
Düştüm, kalktım, parçalandım, yine bütün oldum
Yıkılırken bile dimdik durmayı öğrendim ben.
Hayat yumruğunu indirdiğinde gülümsedim
Acı en derin yerime işlediğinde sustum
Kırık kemiklerimle yol aldım karanlıkta
Her yara bir madalya, her iz bir hikâye oldu.
Ne diz çöktüm ne de yalvardım kadere
Kendi küllerimden doğdum defalarca
Yalnızlığın ortasında kendime yoldaş oldum
Sessizliğimde fırtınalar koptu, kimse duymadı.
Bir gün eğer mezarımın başında durursan
Sakın üzülme, ağlama benim için
De ki: “Burada bir adam yatar,
Fırtınaya kafa tutmuş, eğilmemiş, pes etmemiştir.”