Serpil Koçar Şiirleri - Şair Serpil Koçar

Affedemediğim Sensin

Seni affetmeyi defalarca denedim,
Ama başaramadım;
Öyle kırılmış ki kalbim sana.
O kadar çok yakmışsın şu zavallı

Gözyaşlarının Şifası

Ağlamak nedir, bilirmisiniz?
Gözünden akan her damla yaşta
İçin acır, yüreğin kanar.

Yeter ağlatmayın yüreği güzel insanları
Küstürmeyin hayata, gam keder yüklemeyin
Yormayın, yeterince yorgun zaten yürekleri
Pişman etmeyin, size verdiği değer için

Yeterince yalnızlığı seçmiş yüreği güzel insanlar

Alıp Başımı Gitmek

Alıp başımı gidesim var buralardan.
İçimde biriktirdiklerimi dağlara, taşlara haykırasım var.
Neden bu kadar zalim insanlar, neden anlayışsızlar?

Bazen insan ümitsiz çaresiz kalır
Susturamaz ne yüreğini nede düşüncelerini
Amaların keşkelerin ardına saklanıp durur
Oysaki hiçbiriside fayda etmez
Kendini kandırıp durmaktan başka

Hani güzel anılar biriktirecektik seninle,
Soğuk kış günlerinde şöminenin karşısında.
Anılarımızı hatırlayıp
Kâh gülecek, kâh ağlayacaktık,
Birbirimize sarılacaktık

Anılarımın İçine Koydum

Bu sabah da geçmiş düştü aklıma
Hatırlıyorum o günleri birer birer.
Kaleme alıyorum usulca

ANLAMAK VE SUSMAK

Herkesi anladım ben,
Kırık cümlelerden, yarım bakışlardan…
Sessizliklerin bile bir dili vardı benim için.

“Anlatamadıklarımız”

Kadın:
Ne söylesem anlamıyorsun sanki,
Kalbim parçalanıyor sessizliğinde.
Sana açılan ellerim,

ANNEM

Sen gittiğinden beri
Yapayalnızım ben, annem.
İçimde adı konulamayan bir boşluk,
Hiçbir şeyle dolmayan bir hasret var.