Serpil Koçar Şiirleri - Şair Serpil Koçar

GELMEDİN

Boş sokaklarda bekledim
geri dönmeni…
İnce bir keman sesi gibiydi gece,
Yıldızlar bile adını fısıldıyordu

Yüreğine Sığınmak

Ben her çaresiz kaldığımda yüreğine sığınırdım
Dertlerimi, kederimi unuttuğum tek yer senin yüreğindi
Ne çok severdim dizlerinde hayaller kurmayı

İşte gidiyorsun…
Ne çabuk gelmişti o gün,
Doyamadım sana, sarılmaya doyamadım kokuna.
Boyun bükülmüştü yüreğim, gideceksin diye;
Hüzün çökmüştü içime, gözlerim doldu.
Daha gitmeden, özlemin sarmıştı yüreğimi;

Gitme

Kalbim seninle atıyor hâlâ,
Bir adımını bile uzaklara atma.
Rüzgâr seni alıp götürmesin,
Ellerim arıyor seni,

Gitmek Bilmiyorlar

Ben seni anlamaya çalışırken,
sen sessizliğe sığındın.
Bir kelimeyle kapattın kapılarını,
“Bazen geliyorlar bana, gitmek bilmiyorlar.” dedin,

Seviyorum seni, hiç kimse bilmeden,
Sadece ben bilirim suya hasret toprak gibi;
Bırak içimde kalsın, aşkım, sevdam,
Sen bile bilme, gizli gizli büyüttüklerimi.

Göğsüme Uzan Hadi

Göğsüme uzan hadi sevdiğim,
Kalbimin her atışında adını duy.
Her vuruşunda seni çağıran o sesi
Ruhunda hissedip huzurla dal uykuya.

Gökyüzüyle Dertleştim

Bu gece gökyüzüyle dertleştim uzun uzun,
Yıldızlara anlattım yüreğimdeki acıları.
Ay’ı ise şahit tuttum canımı yakanlara,

Gökyüzüne Açılan Eller

Tenha bir dağın sessizliğinde dururum,
Rüzgar saçlarımı okşar, taşlar ayaklarımın altında serin.
Ellerim göğe açılır,
Ve kalbim, içimdeki derin boşlukta, ilahi bir huzurla dolar.

Gökyüzüne Umut Eken Kadın

Bazen mavi bir kelebek olurum düşlerimde,
Rüyamın en hafif yerinden doğarım geceye.
Rengârenk kanatlarımda
Acıdan süzülmüş bir cesaret taşırım,