Yüreğimdeki Yangın
Yüreğim yanan bir orman misali, alev alev yanıyor,
Sevgiden yana hiç gülmedi benim yüzüm.
Kime sarıldıysam sevgiyle, aşkla,
Anlamadı kimse yüreğimdeki yangını.
BELKİ BİR GÜN
Aklım yine darmadağın…
Duygularım mantığımla çarpışıyor
Mantığım sessiz bir mahkeme gibi
Her gece beni yeniden yargılıyor.
“Ben Bunu Hak Etmedim”
Ben sadece sevilmek istemiştim.
Zor değildi aslında istediğim,
Biraz anlayış, birazcık güven,
Biraz da elimi bırakmayan bir yürek…
Çocukluğum Olmadan
Ben çocuk olmadım, oyuncaklarım hiç olmadı.
Fakirdik biz; dolu dolu bebeklerim yoktu.
Parklara gidip salıncaklara binmedim,
Evde anneme yardımcı olan bir kız çocuğuydum.
Bende Kalan Gerçek
Dürüstlüğüme kefil olurum,
Ama herkesin taşıyamayacağı bir ağırlıktır bu.
Çünkü ben doğruyu söylerken
Kimseyi incitmemeye değil,
Bendeki Aşk Bitti
Sen beni hep dönülecek liman bildin,
Beni senden gidemez sandın.
Oysa seni sen yapan,
Sahilde hazırlanmış bir masa, üzerinde yanan mumlar;
Etrafa saçılmış kırmızı güller — aşkımızın simgesi.
Ilık esen meltem rüzgârı tenimizi usulca okşarken
Yakamozlar eşliğinde oturduk karşılıklı masamıza.
Şaşkındım; hiç beklemediğim bir sürprizdi bu gece.
Benim sessizliğim bir ölümdür
Benim sessizliğim bir ölümdür,
her kelimemin ardında bir gölge,
her susuşumda kaybolan bir umut vardır.
BEN KARALIK BİR GECEYİM
Sana bu satırları yazarken,
Bil ki kelimelerim yetersiz kalıyor;
Çünkü senin varlığın, her cümlemde,
Her nefesimde hissediliyor.
Seven, sevdiğine inatlaşır mı hiç?
Görmezden gelir mi gözünün içindeki sevgiyi?
Özlemez mi yokluğunda?
Sevdiğinden ayrı kalabilir mi yüreği?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!