Serpil Koçar Şiirleri - Şair Serpil Koçar

Bende Kalan Gerçek

Dürüstlüğüme kefil olurum,
Ama herkesin taşıyamayacağı bir ağırlıktır bu.
Çünkü ben doğruyu söylerken
Kimseyi incitmemeye değil,

Bendeki Aşk Bitti

Sen beni hep dönülecek liman bildin,
Beni senden gidemez sandın.
Oysa seni sen yapan,

Sahilde hazırlanmış bir masa, üzerinde yanan mumlar;
Etrafa saçılmış kırmızı güller — aşkımızın simgesi.
Ilık esen meltem rüzgârı tenimizi usulca okşarken
Yakamozlar eşliğinde oturduk karşılıklı masamıza.
Şaşkındım; hiç beklemediğim bir sürprizdi bu gece.

Benim sessizliğim bir ölümdür

Benim sessizliğim bir ölümdür,
her kelimemin ardında bir gölge,
her susuşumda kaybolan bir umut vardır.

BEN KARALIK BİR GECEYİM

Sana bu satırları yazarken,
Bil ki kelimelerim yetersiz kalıyor;
Çünkü senin varlığın, her cümlemde,
Her nefesimde hissediliyor.

Seven, sevdiğine inatlaşır mı hiç?
Görmezden gelir mi gözünün içindeki sevgiyi?
Özlemez mi yokluğunda?
Sevdiğinden ayrı kalabilir mi yüreği?

Her nefes alışverişimde
Seni çekiyorum içime;
Öyle alelacele değil,
Alışkanlıktan hiç değil…
Bir ömürlük sen topluyorum
ciğerlerime,

Yalnızlığın İçinden

Kapkaranlık bir gecenin ortasında
Yapayalnız kaldın mı hiç?
Omuzunda ağlayacağın birini aradın mı?

Bu gün beyaz bir güvercinim ben
Özgürlüğü tattım gökyüzünde
Usulca süzüldüm semalara
Yeryüzünü izledim saatlerce

Beyaz Lilyum

Baharın ilk nefesinde açtım ben,
Toprağın sabrından doğan bir mucize gibi,
Sessizce süzüldüm kendi kalbimin kıyısına,
Adını koyamadığım bir huzurla…