Ben Karanlık Bir Geceyim Şiiri - Serpil ...

BEN KARALIK BİR GECEYİM

Sana bu satırları yazarken,
Bil ki kelimelerim yetersiz kalıyor;
Çünkü senin varlığın, her cümlemde,
Her nefesimde hissediliyor.

Ben şimdi geceyim, kapkaranlık;
Yıldızsız, sessiz, yalnız…
Ama senin hayalin var ya,
İşte o bana ışık oluyor, umut oluyor.

Senin adını düşündüğümde,
İçimde bir sıcaklık beliriyor;
Sanki tüm üzüntülerim kayboluyor
Ve geriye sadece sen kalıyorsun.

Ellerim boşlukta dolaşıyor,
Ama kalbim sana uzanıyor.
Seni düşlerken, her an
Senin yanında olmayı diliyorum;
Sesini duymak, gözlerine bakmak,
Yalnızca varlığını hissetmek…

Hayatımın anlamı sensin, sevgilim.
Bazen düşünüyorum da,
Sensiz geçen anlar
Sadece zamanı öldürmek gibi;
Ama seninle geçen her an,
Ömrümün en kıymetli anına dönüşüyor.

Seni sevmek öyle derin ki,
Tarif edemiyorum;
Sadece hissedebiliyorum,
Sadece içimde büyüyorsun.

Ve gece… evet, gece…
Bana hep sana dair şeyler fısıldıyor.
Rüzgârın sesi, karanlığın sessizliği,
Ay ışığının kırılması… hepsi seni hatırlatıyor.

Her ne kadar uzak olsak da,
Her ne kadar dokunamasam da,
Kalbim hep sana dokunuyor.

Bu mektup bir şiir belki,
Belki de bir özlem
Ama bil ki her harfi, her satırı sana adanmış. Sen benim nefesim, hayatımın en güzel yanı, En derin sırlarımsın.

Ve ben bu karanlık gecede bile,
Yalnız olmadığımı biliyorum;
Çünkü sen, her zaman
İçimde parlayan bir ışık gibi yanıyorsun.

Ben sadece sana aitim, sevgilim.
Kalbim seninle, ruhum seninle,
Ben sensiz biraz eksik…