Anlamak Ve Susmak Şiiri - Serpil Koçar

ANLAMAK VE SUSMAK

Herkesi anladım ben,
Kırık cümlelerden, yarım bakışlardan…
Sessizliklerin bile bir dili vardı benim için.

Birinin gözünden düşen yaşı
Söz söylemeden anlayacak kadar
İçten bakmayı öğrendim hayatta.

Ama bazen insan
Ne kadar isterse istesin
Bir kalbe giremezmiş.

Söylenmeyenler çoğaldıkça
Anlamak da eksiliyormuş meğer.
Ben anlatabildiğimi sandım,
Anlaşıldığımı da…
Oysa içimde büyüyen şey
Sessiz bir yanlış anlaşılmaymış.

Hastaydım…
Gözümden akan yaşlara bile
Olup olmadık ağlıyor denildiğini duydum.
Psikolojisi bozuk diye anıldım…
Hiç beklemediğim bir ağızdan,
Hiç yakışmayacak bir ortamda

O sözler
İnsanın en zayıf yerinden vurur ya,
Öyle vurup geçti içimden.
Kırılmak değil sadece,
İnanamamak daha ağırdı.

Bir gün
Benim için dua eden sözler okudum,
Mutlu olmamı isteyen cümleler…
Ertesi gün
Aynı kalpten çıkan kin,
Aynı dilden dökülen kırıcı sözler.
Dün iyi dilek,
Bugün inciten cümleler…
İnsan hangisine inansın?

Sevgi mi gerçekti,
Yoksa o kırıcı dil mi?
Ben sevildiğimi sanarken
Arkamdan kurulan cümleleri duydum.
Ağzım açık kaldı,
Sessizliğimle baş başa.

Belki çok şeyi görmezden geldim,
Belki fazlasıyla sineye çektim…
İçimde büyüyen suskunluk
Beni benden uzaklaştırdı.

Ama yine de
Kötülük düşünmedim içimde.
Çünkü ben
İnsanların en kırık halini bile
Anlamaya çalışan biriydim.
Ve tam da o yüzden
En çok burada yoruldum.

Sen yıkıp giderken
Şifa dolu insanlar dokundu kalbime,
Elimden tutan dostlarım vardı
Var olsunlar.
Kilometrelerce uzakta olsalar da
Bir ses, bir “iyi misin?”
Topladı beni yerden.

İlk kez gerçekten duyulduğumu hissettim.
Demek ki bazı hikâyeler
Anlamakla değil,
Anlatılmamakla yarım kalıyormuş.

Ve insan bazen
Herkesi çözdüğünü sanarken
En çok orada yanılıyormuş.
Şimdi içimde bir sükût var
Kırgın ama dingin.

Çünkü öğrendim:
Herkesi anlasan da
Herkes seni anlayamazmış.

Ve bazı insanlar
Sen sustukça değil,
Sen kırıldıkça
Uzaklaşırmış senden.
Ama artık biliyorum
Ben eksik anlatmadım,
Sen eksik duydun.

Ve bazı gerçekler vardır,
İnsanın yüzüne değil
Vicdanına söylenir.

Ve artık…
İndir o kılıçları.
Savaş açtığın yer ben değilim.
Ben seni yargılayan değil,
Seni çoktan bitirmiş biriyim.
Bir zamanlar büyüttüğüm değeri
Kendi ellerimle toprağa verdim.
İnancımı, sevgimi, o eski seni
Hepsini gömdüm içimde.

Şimdi bak:
Ne sözün kaldı bende,
Ne sesin,
Ne de geçmişinin bir ağırlığı.

Ve iyi anla
Bu bir şiirin sonu değil sadece,
Bir hikâyenin kapanışı.

Çünkü bazı insanlar
Anlatılarak değil,
Silinerek biter.
Ve ben…
Seni
Kendimden bile sildim.