Dağ Sandığım Yıkıntı Şiiri - Serpil Koçar

DAĞ SANDIĞIM YIKINTI

Sen beni sırtımdan hançerledin,
En savunmasız yerimden…
Oysa ben seni bir insan değil,
Güvendiğim bir dağ sanmıştım.

Ne çok büyütmüşüm seni içimde,
Ne çok yer açmışım kalbimin
En güzel, en dokunulmaz yerine…
Meğer ben seni değil,
Kendi saflığımı taşımışım içimde.

Ben sana yaslanırken,
Sen çoktan içten içe çürümeye başlamışsın.
Ben “güvendeyim” derken,
Sen içimde sessizce yıkım kurmuşsun.

Keşke kalbimden vursaydın,
Bir defa da ölseydim ben…
Ama sen ölümü bile çok gördün bana,
Beni her güne bölüp öyle bıraktın.
Bu yara kapanmıyor,
Çünkü sen gittin diye değil
Çünkü giderken içimde
Bütün inançları söküp aldın.

Şimdi anlıyorum;
Dağ sandığım şeyin
Aslında içimde büyüttüğüm
Koskoca bir yalan olduğunu…

Ve biliyor musun?
Bu sadece ihanet değil.
Bu, bir insanın
Bir başkasının kalbinde
Tanrı gibi büyüyüp
Sonra hiçbir şey olmamış gibi gitmesi.

Ben sende tutunacak bir dal ararken
Sen bende yıkılacak bir yer bulmuşsun.
Ben sana yuva derken,
Sen beni enkazın altına gömmüşsün.

Ama artık görüyorum seni.
Olduğun gibi.
Büyüttüğüm gibi değil.
Sen dağ değildin…
Sadece yüksekten düşen bir hayalmişsin.
Ve ben o düşüşün altında kalan son parçayım.

Soruyorum şimdi kendime:
Nasıl oldu da seni bu kadar büyüttüm?
Nasıl oldu da bir insanı
Kendimden daha sağlam sandım?

Cevabını da biliyorum aslında:
Ben sevdim.
Sen sadece buna sığındın.
Sen giderken arkana bile bakmadın,
Ben ise hâlâ o yıkıntının içinde
Kendimi arıyorum.
Ama artık seni değil.

Ve iyi dinle…
İçimde hâlâ bir sızı var, evet
Eskisi gibi değil.
Seni özlüyorum,
Bunu inkâr edemem.
Ama artık seni değil,
Sende kaybettiğim kendimi özlüyorum.

Ve şimdi…
Senden geriye kalan
Ne bir “dağ”,
Ne de bir “biz”.

Sadece
İçimde yıkılmış bir inanç var.
Ve belki de en acısı…
Bende kalan son güzel şeyi de
Senin alıp gitmiş olman.