Ebedi Sükunet Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Arkamda kalan izler silinir yavaşça bu akşam.
Hangi kapıyı çalsam karşımda soğuk bir duvar.
Umudun kandilleri söndü artık bu viranede.
Yıldızlar bel vermez oldu benim garip halime.
Sessizliğin koynunda eriyor ömrümün son hecesi.

Toprağın derinliğinde saklıdır şimdi bütün sırrım.
Kimse duymaz oldu göğsümde kopan o fırtınayı.
Dünya denen bu koca handan sessizce çekiliyorum.
Bütün hesaplar kapandı, defterler dürüldü çoktan.
Kapanan gözlerimde soluyor hayatın yalan baharı.

Yalancı şafaklar doğmaz artık benim pencereme.
Gönlümün kırık dökük aynası tozla kaplandı.
Hayatın o gürültülü caddesinden uzaklardayım.
Huzurun nurlu limanına demir attı yorgun gemim.
Karanlık odalarda yankılanır artık yalnızlığın sesi.

Bütün masallar bitti, perdesini indirdi gece.
Karanlığın koynunda kayboluyor adım adım suretim.
Geriye kalan tek şey rüzgarın ıssız ıslığıdır.
Elveda ey yalan dünya, elveda bitmeyen kederim.
Gözyaşlarım karıştı nihayet toprağın serin koynuna.

Uzak yıldızların parıltısı erişmez bu derin kuyuya.
Sonsuzluğun kapısı aralandı ruhumun yorgun eşiğinde.
Zamanın ötesine akıp gitti adımı taşıyan nehirler.
Unutulmuş bir rüyanın külü savruluyor gök kubbede.
Artık ne bir hatıra kaldı ne de sızlayan bir can.

Karanlık uykuların en kuytu taşı saklar kimsesizliğimi.
Hayatın gürültüsü çok gerilerde kaldı bir masal gibi.
Ruhumun kafesi çözüldü, özgürleşti nihayet bu garip beden.
Toprak kokulu bir huzur sardı baştan başa sinemi.
Hiçbir fırtına sarsamaz artık bu sarsılmaz sükuneti.

Veda eyleyip gittim yalan dolu o kalabalık şehre.
Ebedi gecenin koynunda dinleniyor şimdi kırık kanatlarım.
Bütün yollar bitti, burada kesildi bütün yorgun soluklar.
Güneşin doğmadığı bu diyarda huzur buldu garip gönlüm.
Kapanan bu perdeyle tamamlandı nihayet ömrün son seferi.