Acılarım Kanıyor Şiiri - Rasimin Gönül Dili

**Acılarım Kanıyor**

Sessiz bir gecenin sinsi koynunda,
İçimde bir yerde acılarım kanıyor.
Sözler düğümlenip kalırken boğazımda,
Gözümden dökülen her yaş yanıyor.

Sarmıyor zaman o derin yarayı,
Dokundukça kanatıyor hatıralar.
Yıktı felek sığındığım sarayı,
Üstüme çöktü o karanlık duvarlar.

Ne bir merhem kâr ediyor bu sızıya,
Ne bir dost eli ulaşıyor feryadıma.
Küstüm artık yazılmayan yazıya,
Bile bile yenildim ben bu sevdama.

Damla damla süzülürken katran geceden,
Kendi içimde bittiğim andayım.
Kurtulup çıksam da her bir heceden,
Hâlâ o kanayan yaranın ortasındayım…

Hâlâ o kanayan yaranın ortasındayım…
Geçmiyor gecenin ağır sancısı,
Gittikçe derinleşir içimdeki sızı.
Ne gelen var bu kimsesiz yola,
Ne de soran var bağrımdaki harı.

Sustukça büyür içimdeki çığlık,
Her damla kan, bir sitemdir zamana.
Kendi gölgem bile bana yabancı,
Teslim oldum bu bitmeyen efkâra.

Kapanmaz bu yara, dikiş tutmaz artık,
Mürekkep gibi yayıldı ruhuma acı.
Bir ah kalır geride, bir de yanık iz,
Sönmez bu yangın, durmaz bu sancı…

Durmaz bu sancı, dinmez bu fırtına…
Kaç kez denedim kendi külümden doğmayı,
Kaç kez niyetlendim yaraları sarmaya;
Her defasında aynı yerden kanadı sol yanım.

Bir adı yok artık bu ağır sessizliğin.
Ne bir umut kırıntısı var avuçlarımda,
Ne de tutunacak tek bir tutam dal.
Gittiğin günden beri eksildi her şey,
Zaman bile durdu o karanlık durakta.

Varsın kanasın sızım sızım,
Varsın gece hiç aydınlanmasın.
Ben bu acıyla yaşamayı da öğrendim;
Yeter ki senin canın acımasın…