MadaMonolog, insanın iç dünyasını, yaşamın geçiciliğini ve doğanın sessiz dilini dizelere dönüştüren bir kalemdir. Şiirlerinde; umut, hüzün, yalnızlık, aşk, zaman ve varoluş üzerine düşüncelere yer verir. Her şiiri, insan ruhunun derinliklerine yapılan bir iç yolculuğun izlerini taşır.
Kelimeleri yalnızca anlatmak için değil, hissettirmek için kullanır. Sade ama anlam yüklü bir anlatımı benimseyerek okuyucusuna kendi iç sesini duyabileceği bir alan bırakmayı amaçlar. Onun için şiir, hayatın karmaşası içinde sessizce konuşan en samimi dildir.
Lisan-ı hâlini anlamak için
konuşmak yetmiyor bazen.
Susarak da anlaşılmaz mı insan?
Peki ne yapmalı insan?
Gönül bağına mı dokunmalı,
ya da bir hayvanın
Işığın Çok, İnsanın Az Olduğu Yerler
Hayatın baş döndürücü hızında nefes aldığımı bile unutuyorum. Yaşıyorum evet; ama yaşadığımın farkına, düşüncelerim bir noktada durduğunda varabiliyorum. Sanki derin bir uykudan anlığına uyanmışım gibi…
Hayat tam bir hengâme. Meşguliyet ve hareket var; temas yok. Özellikle metropollerde… Ses çok, ışık çok, hız çok; ama insan kendine bile yetişemiyor. Bu yüzden sakin şehirler beni kendine çekiyor: İç Anadolu, Doğu Anadolu… Belki adındandır; “Ana” gibi. Kucaklayan, sakinleştiren, acele ettirmeyen. Parlak değil ama gerçek.
Yaşayıp gidecektik;
Bir ayağımız toprak,
Bir ayağımız ruhtu.
Yaşayıp gidecektik...
Kırlarda koşup yetişmeye çalışacaktık;
Ölüme duyulan,
Acı hissi tarif edilir mi?
Başka birinin duyduğu acı
ta ötelerden görünür mü?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!