Vitrin Medeniyet Şiiri - Asiye Saysal

Işığın Çok, İnsanın Az Olduğu Yerler

Hayatın baş döndürücü hızında nefes aldığımı bile unutuyorum. Yaşıyorum evet; ama yaşadığımın farkına, düşüncelerim bir noktada durduğunda varabiliyorum. Sanki derin bir uykudan anlığına uyanmışım gibi…

Hayat tam bir hengâme. Meşguliyet ve hareket var; temas yok. Özellikle metropollerde… Ses çok, ışık çok, hız çok; ama insan kendine bile yetişemiyor. Bu yüzden sakin şehirler beni kendine çekiyor: İç Anadolu, Doğu Anadolu… Belki adındandır; “Ana” gibi. Kucaklayan, sakinleştiren, acele ettirmeyen. Parlak değil ama gerçek.

Batı’yı oldum olası sevemedim. Bana ruhsuz geliyor. Her şey düzenli, yerli yerinde; ama insan kaybolmuş. Kalabalıklar var ama bakış yok; aydınlık var ama sıcaklık yok. “Medeniyet” denilen şey çoğu zaman görkemli bir vitrinden ibaret. Parlatılmış, düzenlenmiş, sergilenmiş… Ama içi boş bırakılmı

Batı olayları bunu daha da net gösterdi. Bu sadece bir suç meselesi değildi; toplumsal vicdanın yüzleşmesiydi. Güçlü olan korunuyor, zayıf olan sessizce harcanıyordu. Asıl sarsıcı olan kötülüğün varlığı değil; örtülme biçimiydi. İşte o an, vitrin çatladı.

Medeniyet şehirlerin büyüklüğünde, ışıkların parlaklığında ya da hukuk metinlerinin kalınlığında değil. Medeniyet, insanın içinde; yüreğin en derin yerinde. Orada iyilik yoğunsa, merhamet diri duruyorsa, işte medeniyet oradadır. Anadolu suskundur ama sahicidir. Göstermez, bağırmaz, pazarlamaz… Ama tutar. Bırakmaz. Batı konuşur, Doğu dinler. Ve bazen dinleyen, konuşandan çok daha fazlasını bilir.

Yoğun iyilik neredeyse, medeniyet oradadır.