Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

ADININ GÖLGESİ
Adın dudaklarıma değse nefesim daralır,
Sanki her harfi içimde bir yangın başlatır,
Söylemeye korkarım bazen
Sessizliğimde daha çok sana benzerim.

ADINI SÖYLEMEDEN EKSİLMEK
Ve her “şimdi”nin içinde bir şiir kuruyorum,
Biraz daha sessizleşiyor içimdeki kalabalık,
Umut dediğim şey, avuçlarımdan usulca çekiliyor,
Ve ben,
Adını anmadan kapatıyorum bütün yarım kalan hikâyeleri, yazmadan…

AĞAR HER GECE
İnsan sevdiğini özleyince
Sesi düşer, geceye ağar
Bir adını bırakır karanlığa
Mehtap bile tutmaz ahımı

AĞIT
Düştüm sevdanın ateşli közüne
Gece ağlar, yıldız bakmaz yüzüme
Sesim gitti dağ başında kar oldu
Adın kaldı içimde bir sızıya

AĞITLARIM BİLE SUSKUN
Bakmayın etrafım kalabalık
Şimdi yanlızlığımın tam ortasında duruyorum
Gecenin derinliği üzerime çöküyor

Her yıldız sensiz bir hatıra

AH ESKİ ZAMANLAR
Öyle ucuz ettiler ki her şeyi,
Sözü, sevgiyi, saygıyı…
Pazara düşmüş gibi insanlık,
Her gönül kendi fiyatını taşıyor sanki.

ÂHİR ZAMAN ALÂMETLERİ
Öyle birgün gelecek ki
Faiz yemeyen kalmayacak
Yemese bile tozu bulaşacak
Dünyalık işlerine kendini feda edecek

AH KARABAĞ
Yarım asır önceydi
Dizildi Karabağ'dan Hocalı'ya kara bulutlar
Bize karşı bir olmuşlardı
Dört bir taraftan zalimler

AH KARABAĞ (EPİK DESTAN)
Ah Karabağ…
Yarım asır önce göğün rengi kara yazıldı üstüne,
Dağların omzuna çöktü ağır bir karanlık,
Hocalı’dan Karabağ’a uzanan bir çığlık
Zincir gibi sardı toprağın kaderini.

AH TAMARA
Gölle tuz gibi karıştı aklım,
Bir sana tutkunum, bir göle düşmanım.
Kalbim avucunda, göl gibi duru;
Ne gizim kaldı bende, ne saklı yanım.
Bir sana tutkunum, bir göle düşmanım.