Ah Karabağ ( Destan) Şiiri - Yücel Özkü

AH KARABAĞ (EPİK DESTAN)
Ah Karabağ…
Yarım asır önce göğün rengi kara yazıldı üstüne,
Dağların omzuna çöktü ağır bir karanlık,
Hocalı’dan Karabağ’a uzanan bir çığlık
Zincir gibi sardı toprağın kaderini.

Dört bir yandan kuşatıldı zamanın vicdanı,
Bir milletin kalbine doğruldu suskun silahlar,
Köy köy söküldü yaşam, sokak sokak sustu umut,
Zulüm yürüdü silahsız insanların üstüne.

Evler değil, bir halkın hatırası yıkıldı,
Bebek ağladı taş duvarların arasında,
Gökyüzü bile utandı o gecenin karasında,
Ve insanlık eğildi kendi gölgesine.

Hocalı’dan yükseldi dağları aşan feryat,
Yer gök titredi ama dünya sustu o an,
Taş üstünde taş kalmadı, dumanlar yükseldi,
Bir çağın vicdanı enkaz altında kaldı.

“Ben insanım!” diye haykırdı toprağın yarası,
Ben Azerbaycan’danım, Karabağ’dan, Hocalı’dan,
Bu ses bir milletin küllerinden doğuşuydu,
Bir destanın kanla yazılmış ilk satırıydı.

Zalimler gölgesinde can çekişirken hakikat,
Sessizlik büyüdü dünyanın karanlığında,
Ama bir yer vardı ki asla susmadı:
Bir milletin imanla atan kalbi.

Aziz millet bırakır mı öz bağını, öz yurdunu,
Karabağ bizimdir, Hocalı gözümüzün yaşında,
Her yara bir gün zaferle mühürlenir,
Her karanlık sabahın önünde diz çöker.

Ahdım olsun…
Bu ateş sönmeyecek içimde,
Hocalı’dan, Karabağ’dan yükselen sesle
Tarihe yeniden kazınacak bir söz var:
Özgürlük benimdir… Zafer benimdir… ebediyen!

Yücel ÖZKÜ
18 Nisan 2026/00:09