Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

YANMIŞ İP
Bu dünyada mum bile bağrına bastığı ipi yakmış,
kendi gövdesine sadakat sanıp
kendi gölgesini tüketmiş usulca.

Daha neyi izah edeyim…

YANSIN GECELER
Issız gecelerin talibiyim
Aklımda hep sen varsın
Ruhum zindanlarda sensiz
Hayalimde sen varsın

YAPRAKLARI SARDIM YİNE
Hüzün sarısı yapraklar sardı
Şu gamlı yüreğim
Yoksun ya
Görüyorum ya uzaktan...

YARA
Sesini kıstığın her duygu
kalbinde yara olur…
Suskunluk, gecenin en koyu yerinde
adı konmamış bir sızı gibi büyür.

YARA DİYE YAŞAMAK
İçim kanar, anlatamam,
kelime yetmez bu yaraya.
“Yar” dedikçe paramparça olurum,
bırak gücenme,
ben doğduğum gün

YAR AĞIDI
Yar diye diye düştüm gecelere,
gece beni aldı, kedere verdi.
Dokunmak ister gönül, eli varmaz,
çaresizlik çöker, kalp kanar derinden.

YAR DEYİNCE
Yar diye bir ses düşer geceme,
Karanlık susar, kalbim konuşur.
Bir dost gibi dokunur içime,
Adını anınca içim durulur.

YARENİM
Esir düşmüşüm her zerrene
Kalem kaşlı gözlerin ışıltısına
O gözlerde kaybolmak isterim
Bana bakınca elim ayağım titriyor

YÂRE YER AÇ
Kalbinin kapısını arı tut ey yârenler,
yâr gelince…
tozlu raflar utansın,
kapılar kendiliğinden açılsın.

YÂRİN GELİR DE
O yâr gelir,
Kışı bile yaz yapar.
Buz tutmuş gönüller erir,
Sessiz sokaklar çiçek açar.