Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

VARAMADIĞIM SEVGİLİ
Sözlerinde açan mor bir zakkum,
Sanki bir yas çiçeği açmış sözlerine,
Her hecesi biraz uzak, biraz ağır,
Ben o suskunluğun kıyısında kaldım.

VARIM
Sen sevdanın özü,
Kalbimde en derin nefes,
Sen gözü,
Baktığın her yerde ışık saçan.

VARSIN
Ey incinmiş karanfil’im,
dalından koparılmış gül’üm,
papatya misali yaprağın dökülmüş
ama hâlâ kalbimi sarar kokun.

VE BAHAR
Ve , zaman yine ilkbahar..
Demindedir baharın heyecanı
Mevsimler birbirini kovalarken
Hayatın telaşında ömür bitiyor

VEDA
Artık vakit gelmiş demir almaya,
Bir sessiz gemi kalkar bu limana.

Rüzgâr adını sürer karanlığa,
Yol görünür meçhul uzak zamana.

VEDA BÂKİ
Gitmek vakti düştü içime,
Yol artık suskun bir son,
Gözlerimden damla damla eksilirim,
Kalbimde büyür vedanın ağırlığı.

VEFA
Saçının gölgesi düşse avuçlarıma,
Bir ömür saklarım kırmadan içimde.
Adını gece gibi işlerim ruhuma,
Kaybolsan bile kalırsın düşümde.

VE GERİDEN KALAN
Ve sen bir ömür gittin öyle
Şimdi bir mevsim değil
Bi dünya aramıza girdi
Farkındayım ne sen dönebilirsin artık

VEREBİLMELİ
Vakti mi olur sevmenin ...
Öpüp sarılmanın
Koklamanın
Yüreğinde taşıyabilmenin

VİCDAN ASKIDA
Yitik bir döneme denk geldik,
Söz çok, hakikat eksik şimdi,
Kalabalıklar içinde kaybolmuşuz,
Kendi sesimizi bile duyamaz gibi.