Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

BAHANE
Dal yorulmuştu yapraktan, bahaneydi sonbahar,
Ayrılığın yükünü mevsimlere yükledik.
Oysa içten içe kopan her şey
Çoktan vazgeçmişti köklerinden gizledik.

BAHAR
Sevgi türkülerde söz olsun
Gönülden aksın pınar misali
Baharlar yeşersin öz yurdumda
Ruhlar dirilsin dört bir yandan

BAHARA ALDANMA
Soğuk yeller esiyor, bahara bakmayın,
Güneş doğsa bile içimizde akşam var,
Dalda tomurcuk, havada ince bir serap,
Yüreğin kıyısında hâlâ buz tutmuş yar.

BAHARDAKİ SEN
Solgun düşler yeşerirse içimde
Bil ki baharı sensin,
Kuruyan umutlarımda filizlenen
En taze nefes yine sensin.

BAHAR DİYE
Göğün rengi solmuş dönüp durmaktan,
Yine yaz süzülmüş eski bahardan.
Bir söz bırakmıştın: “Gelirim” diye,
Ümit eksilmemiş bekleyen candan.

BAHAR GELİNCE
Sen gülünce
Güller açar her mevsim
Bülbüller konar
Pencereye

BAHAR GİBİ
Bir sen iyi geliyorsun bana,
Kalbimin en tenha yerine düşen bahar gibi.
Adını andıkça içimde
Karanlık çözülür, sabah olur.

BAHAR
Bir boydan bir boya
çiçek ağaçlar…
bahar serilmiş toprağın üstüne
renk renk bir dua gibi.

BAHARI BEKLERİM
Kalbimde beklerim doğacak baharı,
Gönlümde açarsın en ince çiçek.
Sensiz geçen zaman suskun bir sızı,
Adınla başlasın her yeni sabah.

BAHARINDA KOPARILDI
Koparıldı bir çiçek daha
Bağından sessiz sedasız
Gülüşünden başka neyi vardı
Gülen gözlerinlerinde başka