Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

YARIM KALAN YOLCULUK
Ömür, sırtında hatıralar taşıyan bir yolcudur,
İlk nefeste düşer zamanın yollarına,
Kimi daha yola çıkamadan eksilir,
Kimi varır da içi hep yarım kalır…

YARIM MEVSİM
Bir yanım bahar bir yanım da yaprak dökülüyor,
İçimde mevsimler birbirine karışmış sessizce;
Gülüşlerim çiçek açarken bir köşede,
Diğer köşede sararıp düşüyor umutlar.

YERİM YOK BU DÜNYADA
Gitmek istiyorum, yollarım yok.
Kalmak istiyorum, tutunacak dalım yok.
Gitmek istiyorum, yollarım yok.
Kalmak istiyorum, tutunacak dalım yok.

YARIN 1
“Bir gün var sanırız hep yarını,”
ya ömür susarsa ansızın geceye?
Ertelediğimiz bütün sevdalar
içimizde solarsa sessizce.

YARİN
Yürüşünden zülfleri uçuşurdu
Seyrettikçe büyülüyordu endamı
Gözlerinden ışık parlardı aydan
Konuştukça bağlardı derinden

YARIN
Bir şeyler olacak bu gidişle
Durumlardan besbelli
Söylemlerden belli
Kara bulutların renginden belli

YAŞADIĞIN KADAR
Tekrarı yok hayatın,
Her an bir defadır;
Güneş doğar, batarken öğrenirsin
Zamanın geri dönmediğini.

YAŞAMIN GİZLİ YÜKÜ
Kimse sandığın gibi tam mutlu değil aslında,
Gülüşler çoğu zaman emanettir dudaklarda,
Bir yanımız eksik, bir yanımız suskun,
Her kalp kendi yarasına yaslanıyor.

YAŞIN ÖTESİNDE
Yaşımdan yorgunum artık,
Omuzlarımda biriken mevsimler var.
Geçmişin tozlu yollarında
Ayak izlerimi arıyorum hâlâ.

YAZA DÜŞTÜ
Yorgundu akşamlar dönüp gitmekten,
Bir mevsim eksildi ömrün içinden.
“Gelirim” dedin ya bahar vaktinden,
Kapıma sessizce yine yaz düştü.