Wolf Son Şiirleri - Şair Wolf Son

Aşkımı soruyorsun bana?
Söyleyeceklerimi kaldırabileceksen dinle dostum
İnsanların yarattığı bir canavardır AŞK
Sel geçmiş bir yer,
Fırtınaya tutulmuş bir agaç
Yada hiroşimaya atılan atom bombasıdır AŞK

İnsanı ürperten şeyler vardır ya
Hani gökgürültüsü gibi
Oysa bir vuslatın habercisidir bu
Delice özleyen sevgililer gibi
Kendisini çağıran toprağa
Yağmur doğurmaya hazırlanan

Birazdan gece yarısını geçecek zaman,
Akrep yelkovana küs, saniyeler darmadağın.
Uykusuzluğun o ağır, puslu perdesi inerken şehre,
Ben yine seninle başlamayan sabahın eşiğindeyim.
Güneş, kirpiklerimin ucunda asılı kalmış bir sızı gibi,
Yine sensizliğin buz tutmuş kıyılarına doğacak.

Ömrümü heder ettiğin yılların ardından
Kurtulacağım kalbimi saran kasvetten
Ölü toprağı gibi sıkan azabı
Atacağım üzerimden
Yeniden keşfedeceğim dünyayı
Sen olmayan bir hayat kuracağım silbaştan

Belki sevseydin beni
Unutacaktim gulmeyi
Sende vuracaktin darbeni
Dugumlenecekti belki icimdeki hevesler
Paylaşmayalım askı böyle daha güzel

Hatırlarmısın ilk karşılaştığımız günü
Seni görünce sanki yildırım çarpmıştı beni
Sen birşey sormuştun,
Ben aptal aptal yüzüne bakmıştım
O gece ayaktaydım hiç uyumamıştım

Geçen gün,
bir zaman tünelinde gibi, karşılaşmıştık,
anımsadın mı?
Gözlerin tereddütle sormuştu: "Nasılsın?"
Dilimde eski, paslanmış bir alışkanlık yankılandı:
Cevap verdim: "İyiyim."

Aşkı bana hatırlatan sevgilim
Dertlerime merhem ol diyemedim
Hüzün deryasında boğulurken ben
Arayıp elimi tut diyemedim

Hayatı beraber yaşarız sandım

Bende misin,
Yoksa benden çoktan mı gittin bilmeden?
Kaç bahara, mühürlenmiş mektuplar gibi ümit saldım,
Adresi silinmiş sokaklarda yankılanırken sesim.
Kaç bahar, gölgene sarılmak isterken ellerim boş kaldı,
Parmak uçlarımda soğuk bir rüzgârın kimsesizliği...

Aklından çıkarma, aksini düşünme sakın, Bu bağ, gönlümde her zaman çok yakın. Sana duyduğum hisler, derin bir sevgi taşır, Sonsuz güvenle, bu duygular çağlar, coşar.

Seninle geçen her an, bir neşe, bir huzur;
O tatlı sohbetini sürekli arıyor bu gönül.
Sesin kesildiğinde,
sessizliğin çöktüğünde,