Nerdesin? Şiiri - Wolf Son

Birazdan gece yarısını geçecek zaman,
Akrep yelkovana küs, saniyeler darmadağın.
Uykusuzluğun o ağır, puslu perdesi inerken şehre,
Ben yine seninle başlamayan sabahın eşiğindeyim.
Güneş, kirpiklerimin ucunda asılı kalmış bir sızı gibi,
Yine sensizliğin buz tutmuş kıyılarına doğacak.

Yokluğunu ta iliklerimde hissediyorum artık,
Kemiklerime sızan bir soğukluk gibi bu yalnızlık.
Ne ufku boyayan o ilk kızıllık,
Ne de yorgun şehri kucaklayan akşamın hüznü...
İnan, hiçbirinin hükmü kalmadı bu yaralı kalpte,
Senden gayrı ne varsa, bir gölgeden ibaret şimdi.

Zamanın amansız çarkları arasında erirken ruhum,
Eksiliyorum her nefeste, biraz daha azalıyorum.
Yitirdiğim umutların, paramparça hayallerin arasında,
Hâlâ o bildik kokunu, o tanıdık sesini arıyorum.
Kayıp bir pusulanın son çırpınışı gibi her bakışım,
Sorularım yankılanıyor boş odaların dilsiz duvarlarında:

Nerdesin?
Hangi gökyüzünün altında unuttun beni?
Hangi rüzgâr saklıyor ellerinin sıcaklığını?