Wolf Son Şiirleri - Şair Wolf Son

Bir resimle başladı bu hikâye;
Hayal kadar gerçek, masal kadar hüzünlü...
Bir çift göz ki;
Keder bulutlarında boğulmuş,
Lakin inadına gülümseyen.
Kayboldum hülyanın en derininde,

Bir şiir yazıyorum
İçinde hüzün olmayacak
Bir dost öğretisini şiar edineceğim
Ümit ,sabır ve duayla yolumu çizeceğim...

Bir şiir yazıyorum

Sadece beni sev
Ağlamayan gözler için
Ellerinde hissedeceğin sıcaklık için
Nasip ve kısmet için
Kem gözleri ve kötü havayı kovuyorum
Yüzün parlasın diye

Her zaman herşeyi herkesi affettim .
İntikam alabilirdim fırsatlarım vardı..
Yapmadım..
Yaralarımı kendim pansuman ettim
İçim kan ağlarken gülümsedim
Aklımdan fikrinden gitsinler

Bir rüzgar esiyor, adı sen olmayan,
Odalar dilsiz, duvarlar darmadağın.
Zaman, geçmemeye yeminli bir gardiyan,
Sesin çekilmiş sokaklarından bu kentin;
Yokluğun bir sızı, ta iliklerimde.

bütün gece kar yağdı...
fırtına sırasında uçuşan kar taneleri
Yere düşmek istemedi...
Penceremde daireler çiziyorlar...
ağaçların dalları uykulu bir şekilde Dans ediyorlar
kar taneleriyle....

Ruhum, senin istediğin ne?
Ne için bekliyorsun?
Her zaman kimi arıyorsun?
Kalpte kimin sesi yankılanıyor?
Hangi rüyayı yaşıyorsun ve nefes alıyorsun...?

Pekala,
ikimizde susalım susalım,
Göz göze sessiz olalım.
Ateşin yanında sessizce oturalım,

Dökülen yapraklara inat
Hala dimdik ayaktayım
Köküm çok derinlerde
hayata sımsıkı bağlıyım

Kavuşulmayan sevdalara inat

Gel dedin kapandım ayaklarına
Yıllar var katlandım yalanlarına
Bunca kötülüğü insanlığına
Nasıl sığdırdınki aklım almıyor

Heyecan kalmadı artık aşk bitti