Vuslata Kalan Şiiri - Emir Ergin Koç

Seni beklemek,
uzak bir kıyıda sabaha karşı
ışığını hiç görmediğim bir geminin
düdüğünü dinlemek gibi.
Geleceğini bilmiyorum belki,
ama her seste ayağa kalkıyorum.

Gittiğinden beri akşamlar
evime herkesten önce varıyor.
Penceremde solgun bir aydınlık,
masamda dokunulmamış bir tabak…
Yokluğun, senden kalan bir eşya değil;
evin en kalabalık odası şimdi.

Adını kimseye söylemiyorum.
Bazı isimler dile değince eksilir;
ben seni içimde,
kimsenin bilmediği bir dilde seviyorum.
Her harfin başka bir yerimi acıtıyor,
her hecen başka bir yerimi iyileştiriyor.

Bir gün dönersen
beni bıraktığın gibi bulamayacaksın.
Saçlarıma birkaç kış değmiş,
ellerime beklemenin sabrı sinmiş olacak.
Ama gözlerim—
gözlerim sana verdiğim yerde duracak.

Çünkü ben senden sonra
hiçbir vedaya inanmadım.
Ayrılık, uzun süren bir yanlışlık dedim;
iki insan birbirini böyle özlüyorsa
mesafeler mutlaka utanır,
yollar bir gün kendiliğinden kısalır.

Geceleri başımı yastığa değil,
döneceğin güne koyuyorum.
Uykumda elini uzatsan
bütün karanlığı geçebilirim.
İnsan sevdiğine kavuşacaksa
hangi gece sonsuza kadar sürebilir?

Bazen seni düşündüğümde
içimde kapalı kapılar açılıyor.
Bir masa kuruluyor, çay soğuyor,
karşımdaki sandalye sana dönüşüyor.
Ben sessizce yüzüne bakıyorum;
yılların hesabını gözlerin ödüyor.

Sana söyleyeceklerimi biriktirdim.
Geldiğinde uzun konuşmam belki;
çünkü bazı özlemler dile sığmaz.
Yalnız yüzünü avuçlarıma alır,
“Geç kaldın,” derim usulca,
“ama bak, sevgim hâlâ burada.”

Sonra başımı omzuna bırakırım.
Dünya isterse o anda dursun.
Bunca zaman ayrı düşmüş iki kalbin
aynı sessizlikte buluşmasından
daha büyük bir mucize varsa
ben onu görmeden de yaşarım.

Bilirsin, her bekleyiş umut değildir;
bazısı insanın ömrünü tüketir.
Benimki tükenmek değil sevgilim,
sana doğru içten içe çoğalmak.
Her geçen gün senden uzak değil,
vuslatına biraz daha yakınım.

Olur da yollar seni bana getirmezse
ben yine sana gelmenin bir yolunu bulurum.
Bir duada, bir rüyada,
belki ömrün ötesindeki ilk kapıda…
Çünkü bu sevda yalnız bu hayata değil,
bütün ihtimallere verilmiş bir sözdür.

Ve bir gün kavuşursak
sakın hiçbir şey söyleme.
Alnını alnıma dayaman yeter.
Bırak, yıllardır içimizde büyüyen hasret
iki damla yaş olup aramızdan ayrılsın;
biz birbirimize yeniden başlayalım.

Söz: Emir Ergin Koç