Emir Ergin Koç Şiirleri - Şair Emir Ergi ...

Anahtarı İçeride Bıraktım


Giderken büyük sözler söylemeyeceğim.
Zaten ne zaman ağzımı açsam
evin en gürültülü eşyası sayıldım.

Babama Bir Sabah Borçlusunuz

Babam gecenin içinden ekmek çıkarırdı;
şehir uykudayken kızarırdı yüzü.
Un, saçına vaktinden önce kar olur,
ateş, bileklerinde bırakırdı izini.

Ne ilaç ne tabip ister şu garip gönlüm,
Canımı günden güne yakanım gelsin.
Bir hiç uğruna geçti koskoca ömrüm,
Bedeni beyaz kefene saranım gelsin.

Geçti bahar ömrümden, kış geldi kapıma dayandı,

BERİVAN

Hangi kervan taşır benim
Dertle dolu yükümü?
Yaradan mı vermiş bana
Bin dertle bitmez gönül hükmümü?

Bir Sana Kavuşsam

Seni özlemek, içimde ağır ağır
korlanan bir ateşe benziyor.
Kimse dumanını görmüyor belki,
ama ben her gece biraz daha yanıyorum.

Ne çok yorulduk biz, sevgilim,
Hiç kimseye kalmayan günler içinde.
Ömrümüzü soğuk odalara astık,
Sevinçlerimiz soldu perdelerde.

Her tartışmada biraz eksildik,

**BU SESSİZLİK BURADA BİTER**

Seni kardeşim diye tanıttığım masada
benim adımı ağzınıza meze etmişsiniz.
Ben dışarıda hepimize yetecek bir sabah ararken
siz içeride yokluğuma alışmışsınız.

Seni unutmadım, unutmak bu değil,
Kalbin bildiğini hafıza silemez.
Adını gecenin koynuna bıraktım,
İnsan her duyduğu acıya gelemez.

Kimse duymasın diye saklamadım,

Takvim, ayrılığın yüzünü eskitirken
ben yokluğunu uzun bir kış sandım.
Her gece, suskunluğuma çekilen perde;
her sabah, senden uzak bir sürgündü.

Şehir değişti:

**İçimde Kalan Mevsim**

Sana gelmek ne mümkün, senden gitmek ne kolay;
hangi yana dönsem hüzün, hangi yola Gitsem sensizlik
Adını anmayayım desem gece dile gelir,
susarım; içimde büyür söyleyemediklerim.