Bize Kalmayacak Bir Dünya

Ne çok yorulduk biz, sevgilim,
Hiç kimseye kalmayan günler içinde.
Ömrümüzü soğuk odalara astık,
Sevinçlerimiz soldu perdelerde.

Her tartışmada biraz eksildik,
Kazanırken bile yenik sayıldık.
Önümüzde sınırsız vakit var sanıp
En güzel sözleri içimize sakladık.

Bir sabah mutlaka uyanırız diye
Uykumuzu hep sonraya bıraktık.
Saatler duvarlarda çoğalırken
Biz yerimizde kaldığımızı sandık.

Oysa hayat, açık bir pencereden
Sessizce çıkan sıcaklık gibiydi.
Biz uzak günlere hazırlanırken
Şimdi dediğimiz şey tükenip gitti.

Sonunda bizden ne kalır geriye?
Bir çekmecede unutulmuş anahtar,
İki kişilik kurulmuş boş bir masa,
Camda akşamdan kalma buğular…

Bir gün adım düşerse aklına,
Üzerini hemen başka şeyle örtme.
Bende bıraktığın o sessiz boşluğu
Kısa bir an olsun dinle, geçme.

Orada sana öfkeli hiçbir şey yok;
Ne bir hesap kaldı ne de bir sitem.
Yalnız dokunulmadan eskimiş
Birkaç güzel gün ve mahcup bir özlem.

Gece ansızın uykun bölünür de
İçinde tanıdık bir ürperti belirirse,
Bil ki sana söyleyemediğim son söz
Karanlığın içinden adını geçirir.

Söz: Emir Ergin Koç