Bu Sessizlik Burada Biter

Bu Sessizlik Burada Biter

Seni kardeşim diye tanıttığım masada
benim adımı ağzınıza meze etmişsiniz.
Ben dışarıda hepimize yetecek bir sabah ararken
siz içeride yokluğuma alışmışsınız.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Demek ondan yer açılmadı bana,
demek ondan gözlerin hep başkasını aradı.
Ben bir şeylerin kırıldığını duyuyordum;
sen radyonun sesini açıyordun.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Şimdi kapatma.
Duyulsun.
Kim kimin yüzüne bakamıyor,
kim hâlâ hiçbir şey olmamış gibi
şeker uzatıyor çayına—
görülsün!

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Ben sana yenilgilerimi anlattım.
Hangi gece korktuğumu,
hangi sözün içimde kaldığını.
Sen hepsini aklında tutmuşsun;
beni anlamak için sandığım ne varsa
günü gelince önüme sürdün.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

İnsan dostunun açığını böyle mi öğrenir?
Sarılırken
neresinden kırılacağını mı yoklar?

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Cevap ver!
Bu kez “hayat böyle” deyip
hayatın arkasına saklanma.
O kararı hayat vermedi.
O masaya sen oturdun.
Benim yüzüme bakarak
o yalanı sen söyledin.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Şimdi benden olgunluk bekliyorsun.
Taşkınlık çıkmasın,
kimsenin keyfi kaçmasın,
yılların hatırı var diyorsun.
O yılları ben de yaşadım!
Senin işine gelen kısmını
hatır diye önüme koyma!

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Ben hastane koridorlarında
sabahı seninle bekledim.
Cebimde dönüş parası yokken
“Bende var,” dedim.
Bunları borç çıkarmak için saymıyorum;
ihanetin nereye kadar geldiğini
sen de gör diye söylüyorum.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Alkış istiyorsan ellerim yok artık.
Her çağırdığında koşan
o telaşlı çocuk da yok.
Bir zamanlar yüzün düşmesin diye
kendini suçlayan bendim.
Şimdi yüzün düşsün.
Bir kere de yaptığın şey
yüzünden okunsun!

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Ve siz,
olanı bilip sandalyenizde kıpırdamayanlar,
sonradan gelip kulağıma
“Haklısın,” demeyin.
Ben orada tek başıma kalırken
haklılığım ne işime yaradı?
Bir kişi adımı söyleseydi yeterdi.
Hepiniz boğazınızı temizlediniz.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Bu sessizlik burada biter.

Ben artık sofranızda
lafı değiştirilecek adam değilim.
Bir soru sordum mu
sonuna kadar bekleyeceğim.
Konuşurken gözünüzü kaçırırsanız
başımı eğip sizi rahatlatmayacağım.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Öfkem var, evet.
Yerini beğenmediğiniz,
sesini fazla bulduğunuz,
üstünü hiçbir özrün örtmediği
kocaman bir öfkem var.
Onu da benden alıp
beni makul bir hatıraya çeviremeyeceksiniz.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Seni özlediğim günler olacak belki.
İşte o günlerde
ihanetine bir kez daha söveceğim:
Bir insanın elinden
sığınacağı hatırayı da almak ne demek,
bileceksin!

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Ama dönmeyeceğim.
İçeride bir ömür bıraktım diye
ömrümün kalanını da bırakmayacağım.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Çekin sandalyeleri.
Bu defa aranızdan
izin isteyerek geçmiyorum.

Kapının önündeyim.
Adımı sesleniyorsun.

Duydum.
Yürüyorum.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Söz : Emir Ergin Koç