Hicrandan Sonra Şiiri - Emir Ergin Koç

Takvim, ayrılığın yüzünü eskitirken
ben yokluğunu uzun bir kış sandım.
Her gece, suskunluğuma çekilen perde;
her sabah, senden uzak bir sürgündü.

Şehir değişti:
sokaklar başka adlarla çağrıldı,
eski evlerin alnında yeni pencereler açıldı.
Yalnız kalbim—
zamanın unuttuğu bir istasyon gibi—
aynı kavuşmayı bekledi.

Gidişin bir teşbihti ömrümde:
göğü terk eden kuşlara benziyordu.
Dönüşünse öyle derin bir istiareydi ki
bahar, senin suretinde yürüdü kapıdan;
kurumuş dallarım birden çiçeğe durdu.

Seni gördüğüm an
bütün saatler sustu.
Gözlerin, yıllardır yarım kalan cümleme
konulmuş iki mavi noktaydı.
Ne ben “Neden?” diyebildim
ne sen “Geç kaldım.”
Çünkü bazı cevaplar
kelimeden önce varır menziline.

Aramızda nice hicran yaşamıştı:
yanlış anlaşılmış mektuplar,
gururun ördüğü yüksek duvarlar,
başka mevsimlere savrulan ömürler…
Fakat ellerimiz kavuşunca
mesafeler mübalağasını kaybetti;
dünya, iki avucun arasına sığdı.

Sen, “Beni bağışla,” dedin.
Sesin, kırılmış bir neyde
yeniden doğan makam gibiydi.
Ben sustum;
sükûtum ne retorik bir kaçış
ne de eski bir serzenişti.
Yalnızca kalbimin,
vuslat karşısındaki secdesiydi.

Anladım:
Ayrılık, aşkın karşıtı değilmiş;
bazen onu kendi hakikatine götüren
uzun ve karanlık bir imtihanmış.
Hicran bizi eksiltmemiş,
fazlalıklarımızdan arındırmış.
Gururu almış bizden,
geriye birbirimizi bırakmış.

Şimdi aynı pencereden akşama bakıyoruz.
Bir zamanlar adını taşıyan bütün kederler
ışığın içinde eriyor.
Geçmiş, uzak bir ülkede kalan
mahzun bir hatıra artık;
gelecekse gözlerinde çoğalan
aydınlık bir redif.

Gel,
yarım kalan ömrü baştan yazmayalım;
çünkü hiçbir metin mazisini silemez.
Biz, kırık mısraları da yanımıza alıp
yeni bir şiire başlayalım.
Kafiyesi merhamet,
vezni sadakat olsun;
her bendinde biraz sen,
her dizesinde biraz ben.

Ve ölüm bir gün
son noktayı koymaya geldiğinde
bizi ayrı cümlelerde bulmasın.
Aynı anlamın içinde,
aynı duaya yaslanmış iki kelime gibi
yan yana duralım.

Varsın dünya buna tesadüf desin;
ben kaderin hüsnütalilini bilirim:
Bunca yıl gece sürdüyse
sabahın kıymeti içindi.
Bunca ayrılık yaşandıysa sevgilim,
bu vuslat ebediyete benzesin diyeydi.

Söz : Emir Ergin Koç