İçimde Kalan Mevsim Şiiri - Emir Ergin Koç

**İçimde Kalan Mevsim**

Sana gelmek ne mümkün, senden gitmek ne kolay;
hangi yana dönsem hüzün, hangi yola Gitsem sensizlik
Adını anmayayım desem gece dile gelir,
susarım; içimde büyür söyleyemediklerim.

Bir bulut çökmüş göğsüme, mevsimi yok yağmurun,
gözlerimden değil artık, ömrümden damlıyorsun.
Her şimşek çaktığında yüzün düşüyor aklıma;
sen çok uzak bir yerde, içimde yaşıyorsun.

Sevdan ince bir sızı, ne diner ne öldürür;
insanı ayakta tutup içten içe çürütür.
Ne senden vazgeçilir ne sana kavuşulur;
bazı aşklar böyledir: Yaşarken ömür sürer.

Sabret, gönlüm, sabret artık, gecenin sonu gelir;
her yangın küle döner, her fırtına bir gün diner.
Ama senden kalan yerde zaman hükmünü yitirir;
her şey geçer belki de, insan sevdiğinde kalır.

Dilimde bir dua var, her hecesinde adın:
Rabb’im seni korusun, değmesin sana keder.
Benimle olmasan da yüzün gülsün isterim;
seven bazen kavuşmaz, uzaktan ömür diler.

Bize kalmayacak dünya için ne çok yorulduk;
bir avuç hiç uğruna birbirimizden olduk.
Sonsuza dek bizimmiş gibi sarıldık hayata,
oysa her gün biraz daha kendimizden eksildik.

Bir gün evler susacak, aynalar unutacak,
uğrunda savaştığımız ne varsa el değiştirecek.
Adımız bir taş üstünde yağmurla silinirken
içimize gömdüğümüz ne varsa bizimle gidecek.

Ne sesimiz kalacak ne gölgemiz bu yerde;
belki bizi anan son hatıra da tükenecek.
Fakat senin gözlerin gözlerime değdiği gün
zamanın kalbinde açılan o yara hiç kapanmayacak.

Bir gün yağmur yağarsa sebepsizce gözlerine,
bil ki senden kalanım göğe karışmış demektir.
Ben seni unutmadım; yalnız sustum sevgilim…
Çünkü bazı sevdalar söylenince eksilir.

Söz : Emir Ergin Koç