İçimde Kalan Mevsim Şiiri - Metin Ören

Şimdi karlı yollarım;
evet, soğuk olabilir.
Ama insanı düşündüren bir şehrim var.
Kimi zaman sıcaklığını verir,
içimizde bir yangın yeri olur.
İşte böyle bir şehrim var:
bir yanı dost yüzlü, gönülleri kıskandırır;
bir yanı alev gibi, insanı yalnızlaştırır.

Şimdi soğumuş çayım,
bardakta beklemiş olabilir.
Bahtı gibi kara rengini almış,
daldırmış olabilir insanı geçmişe.
Ama özlemi sıcacık tutar
insanın yüreğinin kıyısında.
İşte böyle yoksul bir mecalim var:
bir yanı tavşan kanı, dillere destan;
bir yanı koyuluğunda
dertlerin kapısını aralar.

Şimdi yarınlarım,
çok geç kalmış olabilir.
Ama gururlu,
ama masum kalmıştır.
İnsanı bir çocuk edasıyla
uykuya misafir eder;
kimi zaman düşlerle
teselli eder yorgun gönülleri.
Ve bir yanı,
bütün çürümeye inat,
hep meyvemsi kalmıştır.

Şimdi ben;
karlı yolların soğuğunda,
soğumuş çayın koyuluğunda,
gecikmiş yarınların eşiğinde
kendimi arıyorum.

Bir yanım şehir,
bir yanım çay,
bir yanım yarın…
Hepsi biraz eksik,
hepsi biraz yarım;
ama hâlâ içimde
yaşanacak bir mevsim var.