Rüzgârlara estiğim vakit saçlarında buldum seni.
Bir yurt arayışımda gözlerinde mesken oldum.
Ne kadar ıssız ve zemheri kalsam,
yanaklarında buharlaşıp yeşerdim.
Her ne vakit sana susadıysam, sel olup taştın bana.
Ne denli gezgin olup seni gezdiysem,
yerli olup bahçıvanlaştım.
Düne ait sezişlerime ise kaynak olup algılaştın.
Bilip bilip seni anlattıklarımda ise mey-i lâl olup durdum.
Sen söyle, saadet-i seniyyem;
ne vakit suskunluklarıma çığ olup düşeceksin?
Kayıt Tarihi : 3.04.2026 09:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bir insanın, • Uzun bir arayıştan sonra birine sığınması, • O kişide kendini yeniden kurması, • Ama karşılık olarak aynı yoğunluğu bulamaması… Ve bu yüzden içinde büyüyen o soru: “Ben sana bu kadar gelirken, sen neden hâlâ susuyorsun?”
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!