İçimde Açan Mevsim. Şiiri - Hüseyin Yanmaz

Uzun sürdü kış
Sanki gökyüzü aylarca
bir yasın içinde kaldı
Sokaklar suskun
pencereler yorgundu
Ben de herkese benzeyen bir yalnızlıkla
gecelerin içinde yürüdüm.

Sonra bir sabah
hiç beklemediğim anda
güneş dokundu yüzüme
Bir perde aralandı sanki içimde
karanlık biraz geri çekildi.

O an anladım
bahar önce ağaçlara değil
insanın kalbine geliyormuş.

Bir kuş geçti göğün kıyısından
ardında çocukluğumu bıraktı
Toprak yağmurla konuştu usulca
çiçekler sessiz bir dua gibi açtı
Ve dünya
ilk kez bu kadar güzel göründü gözüme.

İnsan bazen
tek bir rüzgarla değişiyor
Bir koku
bir ışık
bir sabah sessizliği yetiyor yeniden başlamaya.

Şimdi içimde ince bir huzur var
Eskisi kadar kırgın değilim geceye
Çünkü öğrendim
en sert kışların ardından bile
bir yerlerde mutlaka
bahar başlıyor...

Hüseyin YANMAZ
12.05.2026