İçimizde İki Yaka Şiiri - Metin Ören

İçimizde iki yaka.
Hepimiz mi?
Evet, bu ara beyinlerimizi kiraya verdik.

Hiçbir odası ferah olmayan,
güneş görmeyen pencerelere açılıyoruz.
Bazen bakıyor, çoğu zaman görmüyoruz.
Düşünüyoruz—
ne düşündüğümüzü bile bilmeden.

Bir buz tabakasının ağır ağır çatlaması gibi
izliyoruz kendimizi.
Çatlak büyüyor,
biz bakmaya devam ediyoruz.

Sahi, güldüklerimizi hatırlasak,
durduklarımız diz çöker miydi?

Dünyamızda hâlâ
insanı küçültmenin yolu olarak
yoksulluk deneniyor.
Belki kuşlar da nasibini alıyor bundan,
düşler de,
yarım kalmış aşklar da.

Alışmak mı gerekiyor artık—
varlıklara değil,
yokluklara?

Doğru insan kalmaya mecalimizin kalmadığı
yarınlara doğru sürükleniyoruz.
Nasibimizi rüzgâra açıyoruz sanki;
her biri başka yöne savuran.

Ruhum, meçhule kaçan bir yolcu oluyor.
Kendimde kayboluyorum.
Yarım düşüncelere
anlamsız kuleler dikiyorum.

“Bu ara kendinde değilsin,” diyen sesler
çoğalıyor etrafımda.
Yorgun, bağlamsız hayatlara rastladıkça
buna inanır oluyorum.

İçimde bir duvar var—
doğu ve batı yakam
bir türlü kavuşamıyor.
Gerçeğin etrafında dönüp durmak,
ah, bir Sisifos yorgunluğu…

Her seferinde aşağı yuvarlanan bir kaya gibi
dağılıyorum.
Kartopu değil bu—
büyümüyorum, eksiliyorum.

Zamanın sillesini yedikçe
paslı aynalarda parçalanıyorum.
Belleğim kamburlaştıkça
kendimi taşıyamıyorum.

Ve sana gelince—
duygularım da nasibini aldı bundan.
İçimde harap bir yapı gibiyim artık.
Senden kalanları
kendi müzemde sergiliyorum.

Seni izliyorum,
hep biraz daha uzaktan.
Kıskançlıklarım büyüdükçe
senden kalan hiçbir şeyi
insanlığa bırakmıyorum.

Seni
hep kendime kaçırıyorum.